Is het online boekhouden al volwassen genoeg?

Er zijn inmiddels bijna net zoveel programma’s voor online boekhouden als er programma’s voor offline boekhouden bestaan. Welke ontwikkeling is daar gaande? Is Jortt werkelijk zo revolutionair in deze wereld? Nieuwsbank zet het op een rijtje.

Meld je aan voor een financiele bijdrage om dit verhaal mogelijk te maken en verkrijg daarmee het recht om het als (een van de) eerste(n) van commentaar te voorzien. Onderstaande bedragen zijn inclusief 21% btw.


DOEL: € 944,00 | TOEGEZEGD TOT NU TOE: € 0,00


Ik geef me op om dit verhaal (mede) mogelijk te maken als donateur

Geef uw donatie aan in hele euros. Het gevraagde bedrag is inclusief btw. U betaalt pas nadat alle toezeggingen tezamen voldoende hebben opgebracht. Donateurs verwerven het recht straks als eersten op het verhaal te kunnen reageren. Hun commentaar zal integraal onder het verhaal verschijnen, dat van de donateur met de grootste gift als eerste.

Zijn zelfstandige therapeuten de dupe van de klachtenregeling in de Wkkgz?

De Wet Kwaliteit, Klachten en Geschillen Zorg (Wkkgz) die dit jaar van kracht is geworden regelt dat elke zorgaanbieder aangesloten moet zijn bij een door het ministerie erkende geschilleninstantie. Deze wet moet goede zorg bewerkstelligen en het leren van eventuele fouten en andere incidenten. Dit brengt kosten met zich mee; bij een klacht tegen een therapeut lopen die op tot zo’n 2500 euro per klacht, ook als die klacht niet gegrond blijkt te zijn.

Volgens dit persbericht zijn alternatief therapeuten de dupe geworden van een serviceorganisatie die er met hun geld van doorgaat. Is dit juist? En is het waar dat zelfstandige therapeuten door deze wet op kosten worden gejaagd waar de service-organisaties vervolgens van profiteren?

De Nieuwsbankredactie zoekt het graag uit, maar kan dat helaas niet gratis doen.
Zeg hieronder een donatie toe en/of help met commentaar!


DOEL: € 3000,00 | TOEGEZEGD TOT NU TOE: € 50,00


Geef uw donatie aan in hele euros. U betaalt pas nadat alle toezeggingen tezamen voldoende hebben opgebracht.
Als u wilt meewerken als journalist dient u te verwijzen naar een c.v. en een of meer proeven van bekwaamheid.

Schept de EU richtlijn gezondheidsclaims meer problemen dan ze oplost?

Sinds december 2012 is door Europese regelgeving het claimen van gezondheidseffecten op levensmiddelen en voedingssupplementen zwaar aan banden gelegd. Deze wetgeving moet de burger beschermen tegen misleidende reclame-uitingen.

De boel lijkt echter behoorlijk uit de hand gelopen, want voor duizenden producten geldt inmiddels dat in geen enkele communicatievorm nog mag worden gerept over een eventueel gezondheidsbevorderend effect. Bij de drogist staat op veel producten niet meer waar ze voor dienen, want dat mag niet. Webwinkels lopen het risico op enorme boetes. Bedrijven met veelbelovende innovatieve producten mogen niet meer vrijuit communiceren over hun product. Zelfs journalisten moeten op hun tellen passen.

De methodiek die wordt gehanteerd voor deze voedingssupplementen is gebaseerd op geneesmiddelenonderzoek. Dat lijkt op zijn minst eigenaardig, een voedingssupplement is immers geen geneesmiddel.

Wie profiteert er van deze situatie? Dat lijkt ontegenzeggelijk de farmaceutische industrie te zijn die over een enorme Europese lobby kan beschikken.

Wat volgt? Als er niet meer mag worden gezegd dat knoflookpillen goed voor je gestel zijn omdat dat niet ‘wetenschappelijk is bewezen’, mag er dan straks ook niet meer worden gezegd dat genetisch gemodificeerde mais slecht is?


DOEL: € 950,00 | TOEGEZEGD TOT NU TOE: € 100,00


Geef uw donatie aan in hele euros. U betaalt pas nadat alle toezeggingen tezamen voldoende hebben opgebracht.
Als u wilt meewerken als journalist dient u te verwijzen naar een c.v. en een of meer proeven van bekwaamheid.

Scheiding wonen en zorg haalt heel wat overhoop

Dit kiemverhaal is middels crowdfunding  gefinancieerd
Eerst gepubliceerd bij DNP op 20 maart 2013.

Scheiding wonen en zorg haalt heel wat overhoop

[foto van een kamerconcert in een ouderentehuis van Domus Magnus]

Klassiek concert in een ouderentehuis van Domus Magnus

Domus Magnus is een particuliere zorginstelling voor ouderenopvang en een warm voorstander van ict in de verpleging. De verpleegkundigen, dokters, fysiotherapeuten lopen er allemaal met een iPad rond. De persvoorlichter van Domus Magnus leek het wel een goed idee om een onafhankelijk journalist te vragen een artikel te schrijven over hoe zij nu met behulp van de ONS software een einde maken aan de zorgkloof. Dat is de kloof tussen de geïndiceerde zorg – de zorg waar een patiënt recht op heeft – en wat daar in de praktijk van terecht komt.

Nieuwsbank vroeg freelance journalist Olaf Boschman een kijkje te gaan nemen op de Amsterdamse Lauriergracht waar Domus Magnus een van haar luxueuse vestigingen heeft. Hij ontdekte dat het niet ONS alléén is waardoor zij erin slagen die kloof  op te lossen. ONS, het digitale zorgregistratiesysteem is slechts het sluitstuk in de strikte scheiding tussen wonen en zorg. Die scheiding is bij Domus Magnus altijd al normaal geweest, ook omdat de clienten voor het luxe wonen apart betalen. De zorg wordt er  net als in de reguliere tehuizen uit de AWBZ betaald. De reguliere zorg  kende tot dit jaar die scheiding tussen wonen en zorg niet, daar werd àlles uit de AWBZ betaald. Olaf besloot tot een bredere invalshoek toen hem bleek dat vanaf dit jaar alle verpleeghuizen verplicht zijn het systeem van Domus Magnus over te nemen.

Het verhaal

Het kabinet maakt in 2013 een begin met het scheiden van wonen en zorg. Ouderen en gehandicapten die weinig zorg nodig hebben komen dan niet langer in aanmerking voor opname in een verzorgingstehuis. Zij krijgen de zorg thuis. Maar scheiden van wonen en zorg kan ook binnen een instelling. Zo gaat het bij Domus Magnus, waar blijkt dat de overstap nog niet zo eenvoudig is.

Domus Magnus doet op meerdere locaties in het land al jaren waar de regering vanaf 2013 de eerste voorzichtige stappen mee zet: het scheiden van wonen en zorg voor mensen die hulpbehoevend zijn. Feitelijk krijgt iedereen die bij Domus Magnus woont thuiszorg. Alleen staan de huizen van alle bewoners in dit geval onder een dak, delen ze een entree met receptionist, hebben ze gezamenlijke ruimtes om te eten en te ontspannen en is er altijd geschoold medisch personeel in huis. Voor die combinatie van wonen en dienstverlening betalen bewoners maandelijks drieduizend tot vijfduizend euro, afhankelijk van de locatie, de grootte en de ligging van de woningen. Bovenop dit bedrag, dat deels aftrekbaar is van de belastingen, komt nog een eigen bijdrage voor de zorgkosten: hoe meer uren zorg iemand krijgt, hoe hoger de eigen bijdrage. Dit is maximaal zo’n zevenhonderd euro.

In een zorginstelling waar wonen en zorg een geheel zijn, is de maximale eigen bijdrage, dus voor wonen en zorg samen, maandelijks ruim tweeduizend euro. De exacte hoogte van de eigen bijdrage hangt af van inkomen en vermogen.

Woonwensen

De positieve kant van het scheiden van wonen en zorg is dat bewoners meer keuzevrijheid krijgen en dat zorginstellingen meer rekening kunnen houden met woonwensen van cliënten. Althans: zo presenteert de overheid deze ontwikkeling in de zorg die valt onder de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten.

In de praktijk komt het er op neer dat de overheid met de scheiding meer grip wil krijgen op zorgkosten. Dat blijkt bijvoorbeeld uit een nieuwsbericht van de Rijksoverheid over het ‘extramuraliseren’ van de zorg aan mensen met een licht zorgzwaartepakket. Concreet: ouderen die drie tot zevenenhalf uur zorg in de week nodig hebben, komen nu nog in aanmerking voor opname in een verzorgingstehuis, maar straks niet meer. “Op deze manier blijven mensen langer thuis wonen, leidt de maatregel tot meer zorg in de omgeving en wordt dure zorg (cursivering door auteur) in een instelling waar mogelijk vermeden.”

Met andere woorden: mensen die thuis blijven wonen drukken minder zwaar op de zorguitgaven. En dat moet leiden tot een besparing. In het Begrotingsakkoord voor 2013 is de besparing voor komend jaar becijferd op twintig miljoen euro. Het regeerakkoord tussen VVD en PvdA gaat nog verder. Kabinet Rutte-II wil ook de zorg voor mensen die vaak in de war zijn, veel vergeten en waarbij de kans bestaat dat er gevaarlijke situaties ontstaan als zij zelfstandig blijven wonen, buiten de instelling brengen (in jargon: zorgzwaartepakket 4). Op termijn moet dat een structurele besparing van jaarlijks honderdtien miljoen euro opleveren.

Directeur Erwin Miedema van Domus Magnus twijfelt of de scheiding van wonen en zorg leidt tot echte kostenbesparingen zoals het kabinet veronderstelt. Bij Domus Magnus zijn de kosten voor de zorg niet per se lager dan in een traditionele zorginstelling zonder knip tussen wonen en zorg. Hij kan wel vertellen dat de scheiding goed functioneert. Zowel voor mensen die weinig zorg nodig hebben als voor mensen met een zware zorgindicatie. Op de locatie aan de Lauriergracht in Amsterdam wonen bijvoorbeeld mensen met lichte en zware zorgindicaties, letterlijk van 1 tot 10 op de schaal die hiervoor bestaat. Van de huidige 37 bewoners hebben er zes een zorgindicatie waarbij het kabinet wonen en zorg wil scheiden. Voor de overige bewoners verandert er in de kabinetsplannen niets aan de manier van verzorgen en verplegen.

Domus Magnus
Domus Magnus opende in 2005 een eerste appartementencomplex voor ouderen. Ouderen huren er een appartement, krijgen volpension en daarnaast, via de AWBZ, de zorg die ze nodig hebben. Inmiddels heeft de organisatie zes locaties, vier in Gelderland, een in Rotterdam en een in Amsterdam. De appartementen van Domus Magnus zijn groter en luxer dan gebruikelijk is in de ouderenzorg. Dit is mogelijk omdat de organisatie een knip heeft aangebracht tussen wonen en zorg. De bijdrage voor wonen en dienstverlening is maandelijks drieduizend tot vijfduizend euro.

Looproutes

De crux in de manier van werken bij Domus Magnus is volgens Miedema de organisatie. Omdat die is geënt op de thuiszorg, zijn de afspraken over wie wat moet doen en wanneer veel strakker vastgelegd dan gebruikelijk is. “Voor alle afspraken plannen we tijd in. Dat levert looproutes op die iemand vervolgens moet uitvoeren.” In verzorgings- en verpleeghuizen is dat zeer ongebruikelijk. Janneke Weelink, locatiemanager aan de Lauriergracht, snapt wel waarom. “Het type zorg in een verpleeghuis is heel anders dan in de thuiszorg. Niet voor niets verhuizen mensen van thuis naar een tehuis. De zorg is minder goed planbaar, bijvoorbeeld omdat je moet reageren op alarmoproepen.”

In de planning houdt Domus Magnus rekening met zorg die niet te plannen valt en met de indirecte uren. Een deel van de zorguren die bij een indicatie horen wordt daarvoor gereserveerd.

Inherent aan de strakke planning is verder dat de inzet van personeel meebeweegt met schommelingen in de zorgvraag. Als een bewoner valt en meer zorg nodig heeft, dan schaalt de inzet op. Bij het overlijden van een bewoner wordt de inzet teruggeschroefd, zegt Weelink. “Je stuurt direct bij als een bewoner met een hoge zorgindicatie overlijdt. Dat kan, want het hele zorgteam heeft een arbeidsovereenkomst met een minimum en een maximum aantal uren. Daar maken we ons overigens niet altijd populair mee bij werknemers.”

ICT

Miedema zegt dat ondersteuning van ICT onontbeerlijk is bij het maken van een goede planning, het bijsturen daarvan en de koppeling met declaraties en urenverantwoording. “Plannen is een complexe puzzel. Hier aan de Lauriergracht hebben we 37 appartementen, met gemiddeld tien afspraken per cliënt per dag. Dat zijn dagelijks 370 afspraken.” Samen met softwareontwikkelaar Nedap heeft Domus Magnus daarom ONS, een programma voor de thuiszorg, aangepast voor gebruik in eigen huis. Dit koppelt alle gegevens uit alle stappen in het zorgproces aan elkaar: de planning, de urenverantwoording, de salarisadministratie en de declaraties aan het zorgkantoor voor de geleverde zorg.

Sinds enkele maanden beproeven medewerkers aan de Lauriergracht de software in de praktijk. Dat doen ze met een iPad. De tablet gebruiken ze ook voor het ontsluiten van de zorgdossiers die  daarmee niet langer op papier worden bijgehouden.

Verpleegkundige Judith van Hal vindt vooral het digitale zorgdossier een verbetering. “Je kunt op elk moment het zorgdossier inzien zonder dat je fysiek bij de bewoner bent. De nachtdienst had vroeger bijvoorbeeld het probleem dat je een lamp moest aandoen om het dossier te kunnen lezen. Omdat je daarmee de bewoner stoort, gebeurde dat in de praktijk niet. Een ander voordeel is dat je alles heel makkelijk kunt terugvinden. Digitaal is het archief eindeloos. Bij het papieren dossier moest je er van tijd tot tijd bladzijden uithalen. Die verdwenen dan in een archiefkast met veel zinloze pagina’s met opmerkingen als ‘mevrouw was van slag omdat ze verloor met dammen’. Over tien jaar is alleen de medische informatie nog relevant.” Handig is verder dat artsen en fysiotherapeuten ook bij het digitale dossier kunnen.

Dichtgetimmerd

Kinderziektes ziet ze ook bij het gebruik van de iPad. “Het planningsdeel is vrij uitgebreid voor onze organisatie. Dat gaat heel erg op detail en dat is in deze setting onder een dak niet echt nodig. Het past beter bij de thuiszorg waarvoor het systeem is ontworpen. Hier zijn we flexibeler. Als we om 11:00 uur bij een cliënt komen die niet wakker is, dan kunnen we makkelijker een half uurtje later terugkomen.”

Maar, zegt Van Hal, de strakke planning waartoe ONS dwingt, maakt inzichtelijker hoeveel zorg je eigenlijk biedt. “Sommige cliënten bezochten we vaker voor medicatie dan was vastgelegd in de zorgovereenkomst. Het hoofd zorg zag dat dan niet en kon niet weten dat er misschien een andere indicatie nodig was.” “De planning is nu meer dichtgetimmerd”, zegt Weelink.

“Zonder ICT hadden we dat niet kunnen doen”, vervolgt Miedema. Dat wil zeggen: veel minder efficiënt. “Het vastleggen van afspraken en diensten gebeurde handmatig in een spreadsheet. Dat  is foutgevoelig. Bovendien kun je fouten veel moeilijker corrigeren. Nu werkt een verandering in de zorgovereenkomst direct door in de planning en de andere stappen van het zorgproces.”

De invoering van ONS maakt de zorgverlening aan de Lauriergracht efficiënter. Levert dat dan geen kostenbesparingen op? Miedema vindt het te vroeg om daar iets over te zeggen. Dat was ook niet het primaire doel, zegt hij. “Het ging om de kwaliteit van de zorg: duidelijk afspreken wat je gaat doen en vervolgens doen wat je hebt beloofd.”

In veel zorginstellingen lopen afspraak en uitvoering niet parallel, aldus Weelink. De oorzaak is dat de budgetten niet een op een meegroeien met de stijgende zorgvraag. “Medewerkers zijn er aan gewend geraakt dat ze altijd tekortschieten: te weinig tijd voor te veel taken.”

Van Hal beaamt dat. “We geven in Nederland heel veel geld uit aan zorg, ook aan ouderenzorg, maar die stroom geld is veel te klein om te voldoen aan de norm die we in ons hoofd hebben. Wat we willen, kunnen we niet betalen.” Volgens haar heeft het overigens geen zin om te roepen dat dit komt door overbetaalde managers, zoals vaak gebeurt. “Met het bedrag dat daarmee is gemoeid, kun je nooit de norm halen.”

Minder budget

Een concreet voorbeeld maakt duidelijk dat dit probleem de komende jaren verder zal toenemen.

Miedema: “In 2013 is het maximumtarief voor een uur verpleging € 73,88, zo heeft de Nederlandse Zorgautoriteit bepaald. Dat is 1,35% hoger dan in 2012. De kosten nemen volgend jaar echter al snel toe met 4%: de loonstijging conform de nieuwe CAO, plus een periodiek. De marge op zorg is continu aan het verdampen. In de beperkte tariefstijging zit een impliciete bezuinigingsopdracht.”

Ook op andere manieren staan de budgetten onder druk. “Vergelijk een wat zwaarder zorgzwaartepakket van nu maar eens met datzelfde pakket enkele jaren terug. Je kunt per jaar bekijken wat er minder gebeurt.” Dat ziet hij de komende jaren niet veranderen. “Het is een gegeven dat er over vijf jaar minder budget is voor dezelfde zorg dan nu.”

Domus Magnus kan afspraak en uitvoering, mede dankzij ONS, nog wel een op een laten lopen. Miedema denkt dat andere zorginstellingen die een knip aanbrengen tussen wonen en zorg datzelfde ook moeten kunnen realiseren. Het staat andere organisaties vrij om ONS te gebruiken. “We hebben geen enkele beschermende claim opgelegd.” Hij beseft echter dat ICT slechts een sluitstuk is van een verandering die veel ingrijpender is. “Je kunt niet zomaar overgaan op scheiding van wonen en zorg, al is het maar omdat je alle contracten moet openbreken. Voor een grotere instelling met zeshonderd cliënten is dat een hele klus.” Bovendien vergt het een andere manier van werken. De cultuuromslag die daarbij komt kijken is lastig.

Weelink denkt niet dat de forse bijdrage die bewoners in Domus Magnus maandelijks betalen voorwaarde is voor succes als andere instellingen wonen en zorg gescheiden gaan aanbieden. Volgens haar gaat er geen geld van de bijdrage voor wonen en dienstverlening naar de zorg. Van Hal plaatst wel een kanttekening. “Andere kosten die een verpleeghuis ook maakt, halen wij uit de huur. Een feestmiddag, het kerstdiner. Een verpleeghuis moet dat betalen uit de AWBZ. Datzelfde geldt voor de receptioniste, daarom is die op veel plaatsen verdwenen.”

Maar, verschil mag er zijn, vindt ze. “Waarom moet je, als je negentig bent, gelijk worden geschakeld in een Sovjet-blok?” Aan de andere kant is een luxe zorginstelling met rode loper op de trap naar de entree geen must. “Je hoeft niet per se aan de Lauriergracht te wonen. Ik kan me dat zelf ook niet veroorloven. Meer initiatieven zijn goed. Misschien zet ik zelf die stap wel.”

Verantwoording van de auteur

De aanvankelijke gedachte om het gebruik van ONS in de praktijk te beschrijven en zo te laten zien hoe er een einde komt aan de ‘zorgkloof’ heb ik laten varen.

Als invalshoek heb ik gekozen voor de scheiding tussen wonen en zorg. Nu is dat voor Domus Magnus niets nieuws: het is wat de organisatie doet sinds de oprichting in 2005. Maar het is een actueel onderwerp, omdat vanaf 2013 mensen die relatief weinig zorg nodig hebben niet langer in aanmerking komen voor opname in een verzorgingshuis. Dat vraagt om een andere organisatie van de zorg. Bijvoorbeeld het scheiden van wonen en zorg in een instelling.

De vraag die het artikel wil beantwoorden is: hoe gaat dat scheiden van wonen en zorg in de praktijk bij Domus Magnus en welke rol speelt ONS daarbij?

Bronnen

Gesprekken met Erwin Miedema, Janneke Weelink en Judith van Hal, met bewoners van de locatie van Domus Magnus in Amsterdam

www.domusmagnus.com

http://nedap-healthcare.com/

http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/algemene-wet-bijzondere-ziektekosten-awbz/ontwikkelingen-in-de-awbz

http://www.rijksoverheid.nl/bestanden/documenten-en-publicaties/kamerstukken/2012/05/25/voorjaarsnota-2012/2012-05-25-voorjaarsnota-2012-versie-tweede-kamer.pdf (voor bezuiniging op zorgzwaartepakketten)

http://www.nza.nl/ (onder meer voor tariefbeschikkingen)

http://www.ciz.nl/ (onder meer voor indicatiewijzer)

http://www.hetcak.nl/

Achtergrondinformatie:

http://www.zorgvoorinnoveren.nl/nieuws/442/ipads-maken-de-zorg-weer-hip en http://medischcontact.artsennet.nl/Nieuws-26/archief-6/Tijdschriftartikel/95873/EPD-op-iPad-nog-lastig.htm

http://debatgemist.tweedekamer.nl/debatten/de-behandeling-van-extramuraliseren-lichte-zorgzwaartepakketten

Indicatieve prijzen zorgzwaartepakketten; De ZZP’s op waarde geschat, Nederlandse Zorgautoriteit

De volledige extramuralisering van het verzorgingshuis, Nederlands Instituut voor Zorg en Welzijn

De agenda voor de zorg; Aanbod aan politiek en samenleving van het zorgveld

Diverse artikelen over Domus Magnus: http://www.domusmagnus.com/nieuws

Auteur

Olaf Boschman
O.Boschman@nullicedo.com
tel. +31 (0)  6 57 54 57 54

Scheuten aan de kiem

Hoe zou het zijn als alle journalisten hun verhaal met bronvermeldingen zouden eindigen? Zijn ze bang dat de concurrent ermee vandoor gaat? Bij een kiemverhaal is dat nu juist de bedoeling.

Over scheiding van Wonen en Zorg zal het laatste woord nog niet geschreven zijn. Vooral niet in de vakbladen. En ja, erg sprankelend zullen die verhalen wel nooit worden, het onderwerp leent zich er niet zo voor.

Heeft de persvoorlichter van Domus Magnus nu haar doel bereikt? Als onafhankelijk journalist heeft Olaf haar oorspronkelijke idee laten liggen. Maar voor de goede verstaander rijst toch de vraag waar experimenten in de zorg de meeste kans van slagen hebben. Bij een particuliere instelling als Domus Magnus of in de reguliere zorg?

Bij het zoeken naar een goede freelancer voor dit verhaal viel me op dat de naam Domus Magnus bij het journaille nogal wat irritatie opriep. Sommige freelancers bedankten voor de eer omdat ze bang waren voor hun reputatie wanneer ontdekt zou worden dat hun goede geld van Domus Magnus afkomstig zou zijn. Indirect weliswaar, maar toch. Het kiemverhaal is de perfecte oplossing voor dat probleem. Had ik dit maar eerder bedacht, het zou me veel tijd hebben bespaard.

Jan Halkes


Echtscheiden tussen wal en schip

Dit kiemverhaal is middels crowdfunding  gefinancieerd
Eerst gepubliceerd bij DNP op 19 maart 2013.

Echtscheiden tussen wal en schip

19 maart 2013

Al in 2010 vroeg mevrouw Persaud om journalistieke aandacht met een persbericht dat net zo alarmerend als onbegrijpelijk was. Omdat ze niet antwoordde op vragen naar wat er concreet aan de hand was, kon er geen vervolg gegeven worden aan haar zaak. Na een tweede soortgelijke poging in 2011 zocht ze eind 2012 opnieuw media-aandacht met haar persbericht “KUNSTMATIG DWANG ARMOE DOOR VELE AMBTS GEBREK ? MELDEN IS NOODZAAK” en betaalde ze Nieuwsbank om haar zaak door een onafhankelijk journalist uit te laten zoeken.

In opdracht van Nieuwsbank heeft daarop Krijn Schramade haar geinterviewd. Vervolgens heeft hij veel tijd moeten besteden aan het natrekken van Persaud’s zware beschuldigingen aan het adres van de Nederlandse overheden en rechterlijke macht. Uiteindelijk concludeert Krijn dat de kwestie toch representatief is voor een maatschappelijk relevante kwestie. Voor middeninkomens is er geen recht wanneer hun beheersing van het Nederlands onvoldoende is.

Het verhaal

Nederland heeft een redelijk goede regeling voor de onfortuinlijken aan de onderkant van de samenleving. Al schijnt dat vroeger wel beter te zijn geweest. Maar wat, als je niet aan de onderkant staat en je wordt toch door het noodlot getroffen? De samenleving blijkt een samenzwering om je zo gauw mogelijk naar die onderkant te krijgen. Krijn Schramade onderzocht het schrijnende verhaal van een engelstalige roman-schrijfster in Helmond.

“Uitzetting uit woning per direct uitvoerbaar. Executie onherroepelijk”, leest de uit Frans-Guyana afkomstige Nita Persaud in een brief. Wat betekent dat? De brief is voor haar moeilijk te begrijpen, haar moedertaal is Engels en het Nederlands begrijpt ze maar slecht. Een paar weken en nog enkele onbegrijpelijke brieven later, op een ochtend in 2010, staat een deurwaarder met politie op haar stoep in het Brabantse Helmond. De deurwaarder beroept zich op een rechterlijk vonnis over haar echtscheiding waarbij het huis aan haar ex-man is toegewezen. “Maar het vonnis klopt niet! Dan mogen jullie mij niet uit mijn huis zetten!” is haar verweer. Het mag niet baten. Deurwaarder en politie kennen geen genade. Persaud krijgt een proces verbaal aan haar broek wegens protesteren. De deurwaarder neemt zelfs de fietsen van haar kinderen in beslag. Persaud en haar twee minderjarige dochters staan op straat.

Hoe kon dit zo ver komen? De situatie is typerend voor een groep mensen die voor hun rechtsbijstand tussen de wal en het schip raken. Anderstaligen met een middeninkomen. Wanneer ze in een juridische procedure terechtkomen ontbreekt hen voldoende kennis van het Nederlandse recht en kunnen ze het veelal niet alleen aan. In geval van echtscheiding kunnen de beide ex-partners er letterlijk alleen voor komen te staan. Naast emotionele aspecten komt er ook juridisch regelwerk om de hoek kijken. Waar zijn de belangrijke papieren, samenlevingscontract, hypotheekakten en andere notariële akten? Wat zijn de juridische consequenties van eerdere afspraken? Wie doet wat? Komen de twee ex-partners er samen uit? Door de bomen aan papierbundels is het bos vaak niet meer te overzien. De juridische taal in de documenten helpt dan ook niet erg.

Rechtsbijstand

Een advocaat inschakelen kost veel geld. Per uur wel zo’n 100 tot 500 euro. De kosten van een gemiddelde echtscheiding liggen rond de 2500 euro. Hoe uitgebreider de procedure, hoe meer uren de advocaat moet maken en hoe duurder het wordt. Een ingewikkelde scheiding kan tienduizenden euro’s kosten.

Mensen die weinig te besteden hebben, kunnen hulp krijgen van de overheid. “Elk Europees land moet er voor zorgen dat zijn burgers toegang tot het recht hebben”, zo licht de Raad voor de Rechtsbijstand (RVR) toe. “Om die reden kent Nederland de Wet op de Rechtsbijstand. De wet regelt dat mensen die geen mediator of advocaat kunnen betalen – bijvoorbeeld vanwege een laag inkomen en weinig spaargeld – een deel van de kosten vergoed kunnen krijgen”. De bijstandsbehoeftige betaalt nog wél een eigen bijdrage. De hoogte is afhankelijk van het inkomen. Hoe lager het inkomen, hoe minder er betaald moet worden.

Inkomensgrens

Dat lijkt goed geregeld maar is het niet. “Juridische kosten zijn een steeds groter probleem voor de middenstand”, zo is in de hoek van de advocatuur te horen. Voor wie net boven de inkomensgrens zit is er geen subsidie en kunnen de juridische kosten lang niet altijd opgebracht worden. Mensen met middeninkomens kunnen met vaste uitgaven zitten waar ze niet zomaar van af kunnen zien. Een middeninkomensgezin met kinderen en een hypotheek, dat met inkomsten en uitgaven maar net uitkomt, krijgt bij echtscheiding flinke financiële klappen. Naast de uitgaven aan juridische procedures is er in deze crisisjaren ook nog de kans op een restschuld bij gedwongen verkoop van het huis.

Het Juridisch Loket, een door de overheid gesubsidieerde organisatie “waar iedere burger terecht kan voor gratis juridisch advies” ziet een explosieve groei in het aantal vragen over echtscheidingen. De vragen gaan bijvoorbeeld over de verdeling van het huis, een omgangsregeling, partner- en kinderalimentatie. Waren er in 2011 nog 25.000 vragen, in 2012 steeg dat naar bijna 40.000. Deze stijging is niet terug te vinden in de telling van het CBS van het daadwerkelijke aantal echtscheidingen. Het Juridisch Loket probeert de discrepantie te verklaren: “Misschien kiezen deze klanten er uiteindelijk toch maar voor om nu nog niet uit elkaar te gaan.” Er lijkt een nieuwe groep van schijnhuwelijken te ontstaan, ‘onvrijwillig getrouwd’ omdat scheiden te duur is.

Voordat je een advocaat inschakelt kun je dus eerst gratis hulp zoeken bij het Juridisch Loket, maar ook bij de vele lokale Rechtswinkels en het recent opgerichte Rechtswinkel.nl en SamenGratisScheiden.nl. Deze vraagbaken proberen het vakjargon toegankelijk te maken en mensen juridisch op weg te helpen. Hulpzoekenden kunnen bijvoorbeeld uitleg krijgen over hoe een procedure werkt of wat een brief met juridische taal in de praktijk betekent. Sanne Hazenberg-Paulus, manager marketing en communicatie van het Juridisch Loket vertelt dat zij 90 procent van de klantvragen gratis kunnen beantwoorden. De overige tien procent verwijzen zij door, bijvoorbeeld naar een advocaat of mediator. Dit kan allemaal via de telefoon, per e-mail, via de website of tijdens de spreekuren op een van de 30 kantoren in het land.

Mensenrecht

Maar is deze hulp er ook voor anderstaligen? “Iedereen heeft dezelfde rechten, maar zij moeten wel een tolk meenemen”, zo zegt Hazenberg-Paulus van het Juridisch Loket. “Dat kan een buurvrouw zijn, maar ook zien we vaak dat de kinderen meegaan om te vertalen”.

Volgens een besluit van de Europese Unie is juridische hulp een van de fundamentele mensenrechten. “Daarom zijn regeringen, advocaten en juridische hulporganisaties verplicht om vertalingen aan te bieden van alle relevante, bestaande en beschikbare documentatie”, zo vertelt Adina Barvinschi, online marketeer van vertaalbureau Lingo24. Dit geldt echter alleen in geval van een strafproces, en niet voor arbeidsrecht, consumentenrecht en familierecht, waaronder echtscheidingen vallen.
Voor anderstaligen zijn er wel enkele andere voorzieningen. Zo krijgen asielzoekers juridische bijstand met een tolk en biedt een organisatie als de Stichting Dienstverlening aan Buitenlanders (SDB) hulp aan “buitenlanders die zonder inkomsten en overheidssteun in Nederland proberen te overleven”. Kortom, als anderstalige moet je asielzoeker zijn of in armoede verkeren om de benodigde ondersteuning in juridische procedures te krijgen.

Bitter Sweet Foundation

De scheiding van mevrouw Persaud ontaardde in een menselijk drama omdat ze de juridische aspecten onvoldoende begreep. Het leidde tot een sneeuwbaleffect aan zorgen. Haar kinderen waren nog te klein om als tolk op te treden, ze dacht het wel zonder tolk te kunnen redden. Ze was ervan overtuigd in haar recht te staan, het vonnis van de rechter kon eenvoudig niet waar zijn. Terwijl ze uit haar huis gezet werd, kreeg ze nog een brief van de gemeente, waarin hulp werd aangeboden. Maar omdat ze een redelijk inkomen heeft, gold dat aanbod niet voor haar.

Zo kan het gebeuren dat mensen op het gebied van juridische bijstand tussen de wal en het schip raken. Persaud wil daarom een stichting oprichten. De Bitter Sweet Foundation, naar de titel van een door haar geschreven boek. Een tiende van de opbrengst van haar boeken wil ze reserveren voor deze stichting, zodat mensen geholpen kunnen worden in de omgang met advocaten, notarissen, deurwaarders, de rechtbank en de overheid. Persaud: “Om te voorkomen dat andere mensen in nood komen en door procedures aan de grond geraken”.

Mevrouw Persaud is bereikbaar via email nitapersaud@yahoo.com tel: 0640866667

Verantwoording Krijn Schramade

Mevrouw Persaud is het niet eens met het oordeel van de rechter die na de scheiding het huis toedeelt aan haar ex-partner. Bovendien is ze haar ex-man een geldbedrag verschuldigd. In haar ogen was het vonnis fout en daar heeft ze zich naar gedragen. Ze vindt dat ze in haar recht staat. Daarom gaat ze het huis niet uit en betaalt ze haar ex-partner niet. In haar ogen wordt haar onrecht aangedaan. “Het vonnis klopt niet”. Het vonnis (in mijn bezit – K.S.) van de rechtbank in Den Bosch is de bron van het kwaad en heeft mevrouw Persaud een sneeuwbal aan problemen bezorgd.

Ik heb geen bewijzen kunnen vinden dat het vonnis onjuist was. Haar onderbouwende argumenten waarom het vonnis fout zou zijn, heb ik onderzocht. Hierbij kreeg ik de hulp van een onafhankelijke advocaat. Algemene conclusie over het vonnis: “Belevingswereld van Persaud komt niet overeen met de juridische werkelijkheid”.

Ter illustratie individuele argumenten die ongefundeerd bleken:

A. “Waarde van huis in vonnis klopt niet.”

Het huis is in 2007 door Persaud en haar partner voor 448k euro (met hypotheekwaarde van 527k) gekocht. Een expert bepaalde in 2009 in opdracht van de rechter de waarde op 440k euro. Dit lijkt gezien de beweging op de huizenmarkt geen onredelijke prijs, misschien zelfs aan de hoge kant. Persaud vindt dat het huis een waarde heeft van 527k en verwijst naar het hypotheekbedrag van 527k in 2007. Een eerder hypotheekbedrag kan niet als waardebepaling gelden van de huidige waarde van een huis. Daarnaast is de waarde van het huis in 2007 ook niet per definitie gelijk aan de waarde van 2009, zeker niet de afgelopen jaren. Tot en met 2007 stijgen de huizenprijzen. Vanaf 2008 dalen de huizenprijzen. Persaud is slachtoffer van de malaise op de woningmarkt.

B. “Mijn handtekening onder notariële akte is vervalst”

Haar handtekening onder de nieuwe notariële acte zou zijn vervalst. In het vonnis staat dat indien mevrouw niet zelf binnen twee weken voldoet aan de afspraken dan treedt het vonnis in haar plaats. De notaris mag dan namens haar tekenen. Geen vervalsing dus.

C. “Door mijn advocaat kan ik niet in hoger beroep gaan”

Dat klopt. Haar advocaat heeft een procedurefout gemaakt. In dit specifieke geval had binnen 8 dagen een hoger beroep ingediend moeten worden. Dit heeft de advocaat niet gedaan, waardoor geen hoger beroep.meer mogelijk is. Zij kan deze advocaat aansprakelijk stellen voor de geleden schade (wat is de schade?) Maar het is onwaarschijnlijk dat er in het hoger beroep inhoudelijk iets aan het vonnis zou zijn veranderd. (Bevestigd door twee advocaten.)

D. “Mijn cassatieadvocate zegt dat alles aan het vonnis fout is”

Haar cassatieadvocate, (iemand anders dan die van de procedurefout) zou alles kunnen bevestigen. Zij, advocate S. Kousedghi, van Alt Kam Boer, zou tegen Persaud hebben gezegd dat er helemaal niks klopt van het vonnis. Op mijn vraag aan deze advocate gaf deze aan dat ze vanwege beroepsgeheim niks inhoudelijks mocht zeggen zonder toestemming van de cliënt, Persaud. Toen ik doorvroeg en de bewering van Persaud voorlegde, zei de advocate: “Dan heeft mevrouw mij verkeerd begrepen”. Op mijn verzoek aan Persaud om toestemming te geven om inhoudelijk te spreken met haar cassatieadvocate, heb ik geen antwoord gekregen.

Overig:

De communicatie was niet makkelijk. Haar teksten en e-mails waren niet altijd leesbaar.

Beloofde documenten werden niet altijd verzonden. Lang niet alle vragen werden beantwoord. Is dat door de taal/miscommunicatie?

Ik heb lang op een vervolgafspraak gehoopt, onder andere om haar mijn bevindingen voor te leggen. Dat is niet gelukt maar uiteindelijk heeft ze wel haar fiat gegeven aan de door mij geschreven tekst.

Getekend: Krijn Schramade

Scheuten aan de kiem

Het is nog zoeken naar de juiste vorm voor dit genre: het kiemverhaal. Krijn heeft als goed journalist geprobeerd een definitief verhaal te maken maar de verantwoording is boeiender geworden dan het verhaal zelf. Een kiemverhaal moet misschien beter die twee elementen verenigen. Dit verhaal zou in de ik-vorm boeiender zijn, nadruk op het detective karakter zou ook duidelijker maken welke vragen nog onbeantwoord bleven. Niettemin, ideeën voor follow-up zijn er genoeg: Het zou een mooi geval voor de rijdende rechter zijn, alleen jammer dat die geen echtscheidingen doet. Hebben deurwaarders, politie en ambtenaren iets geleerd van deze ervaring of is het eigen schuld, dikke bult? Persaud is een duidelijk slachtoffer van de dalende huizenprijzen, de hypotheek dekte de waarde van het huis niet meer. Hoeveel soortgelijke gevallen zijn er inmiddels van huisuitzettingen? En hadden die kinderen nu echt hun fietsjes niet mogen houden?

Auteur: Jan Halkes


Gerrit Stanneveld, inspiratie voor de hele justitie-wereld

Dit kiemverhaal is middels crowdfunding  gefinancieerd
Eerst gepubliceerd bij DNP op 29 maart 2013.

‘Kairos’ autobiografie van een ex-crimineel

Iemand zou het eens moeten turven want het is beslist heel veel: het aantal schrijvers dat in eigen beheer en voor eigen risico een boek uitgeeft. En die vallen dan de redactie lastig omdat ze natuurlijk publiciteit moeten genereren, wil dat boek verkopen. Zo ook Gerrit Stanneveld. Hij belt omdat zijn schrijven een ramp is vanwege de vele spelfouten. Ik bedenk dat ik het beste een of twee pagina’s kan lezen en dan waarschijnlijk genoeg argumenten heb om het af te wijzen. Hij stuurt me de pdf van het boek. In no time zit ik op pagina 14 en realiseer me dat ik mijn afspraken voor vandaag moet afzeggen.

Het verhaal

4 februari 2013

In de autobiografie van een topcrimineel verwacht je al gauw krokodillentranen en het onderliggend motief lijkt apriori dubieus. Maar in het vorig najaar verschenen boek van Gerrit Stanneveld, destijds beter bekend als Gerrit S., is daar niets van terug te vinden. Ten onrechte heeft dit boek tot nu toe weinig aandacht gekregen.

In 1993 was het twee dagen lang op het NOS Journaal. Gerrit S. schoot ‘in koelen bloede’, eigenlijk zonder aanleiding, twee politieagenten neer. Hij was na vele diefstallen, geweldplegingen en een moord op zijn aanstaande schoonvader een doorgewinterde draaideurcrimineel geworden – serieus van plan zijn carriere magistraal af te sluiten met een massamoord op het Binnenhof. Alles bij elkaar heeft hij twintig jaar gezeten. In zijn boek beschrijft hij met veel gevoel voor detail alles, vanaf het begin op de kostschool tot zijn twee-en-een-half jaar TBS, zijn kennismaking met Zen-meditatie en de geboorte van zijn zoon Kairos.

Kairos

Cover boek KairosHet boek, opgedragen aan en genoemd naar zijn zoon, leest als een trein. Een literair debuut? In ieder geval is het méér dan de bekentenis van een zware crimineel die tot inkeer gekomen is. De lezer krijgt zicht op de zin van zinloos geweld, de moraal van de onderwereld, het nut van gevangenisstraf, het functioneren van politie en justitie, de tbs als toneelschool.

Op het dieptepunt van zijn criminele carriere begon hij zich te trainen in meditatie om als een Samurai zonder angst noch gevoel naar het Binnenhof te kunnen gaan en daar iedereen met een mitrailleur omver te maaien, zichzelf incluis. “De Samurai was meer dan een meester in de krijgskunst; door meditatie waren ze in staat om hun angsten volledig onder controle te houden tijdens een gevecht op leven en dood. Hey, dacht ik, daar wil ik meer van weten.” Het is de apotheose van het verhaal.

Bij Stannevelds beschrijving van hoe hij, geheel autodidactisch met boeken uit de gevangenisbibliotheek, zichzelf het mediteren leert en zich daarna door de daaropvolgende psychische crises sleept, springen de lezer de tranen in de ogen. “Je kunt wel de hele wereld voor de gek houden, maar nooit jezelf. Godverdomme, wat had ik het te kwaad. Ik trapte mijn zelfgemaakte meditatiekussentje door de cel; dit was niet de BEDOELING!! Ik wilde een emotieloze moordenaar worden, net zoals de Samurai; geen angst, geen pijn, geen spijt. Had ik dan iets verkeerd gedaan met mediteren?!”

Interviews

Min of meer terloops komen bekende Nederlanders voorbij zoals Cor van Hout en Peter R. de Vries. Maar zijn verhaal is nergens arrogant of verwijtend en toont geen zelfbeklag. Stanneveld heeft sinds zijn ‘bekering’ verschillende televisie- en andere interviews achter de rug, waaronder een spraakmakende confrontatie met een van de agenten die hij op een haartje na doodschoot, omdat hij naar zijn rijbewijs vroeg. Daarin komt Stanneveld naar voren als in de ondertitel van het boek: “Alleenstaande moordenaar met kind zoekt vergeving”. Maar de autobiografie maakt duidelijk dat hij veel meer is dan alleen maar dat. Men zou willen dat al die interviews nog eens overgedaan zouden worden.

Gerrit Stanneveld: “Kairos – Alleenstaande moordenaar met kind zoekt vergeving”, Uitgeverij Scribum, ISBN 9789081885904, €17,95. Met een uitgebreid esoterisch nawoord van Lilian Ferru.

Gerrit Stanneveld is te boeken voor lezingen en voorlichting op scholen en universiteiten, en overal daar waar belangstelling is voor een top-crimineel die tot inkeer is gekomen.

www.gerritstanneveld.nl

Scheuten aan de kiem

29 maart 2013

Het persbericht met bovenstaande tekst is al van 4 februari maar heeft nauwelijks reuring gebracht. Alleen Panorama heeft beloofd er iets mee te doen. Onvermijdelijk dringt zich een vergelijking op met het teleurstellende College Tour interview met Willem Holleeder, vorig jaar oktober. Stanneveld heeft zoveel meer te vertellen!

Dat valt ook op, bij het nakijken van de televisie-interviews met Stanneveld die destijds gedaan zijn nog voor dat hij aan de autobiografie begon. Allemaal heel de moeite waard, maar de interviewers zouden er veel meer uitgehaald kunnen hebben als ze toen Stannevelds boek al hadden kunnen lezen. Zegt dat iets over interview techniek?

Alleen al de ‘bekering’ door zen-meditatie is een avondvullend thema op zichzelf. Hoe staat het met mediteren in Nederland? Of mindfulness (aandachts-meditatie)? Maakt het zijn beloften waar? Zijn er meer van deze spectaculaire resultaten?

Voor politie en cipiers: Geweld roept geweld op en het zijn altijd onschuldigen die het meest slachtoffer zijn. Hoe geavanceerd en beschaafd is de onderdrukking van gevangenen in de dagelijkse praktijk?

Voor Justitie: Wat heeft het strafrecht voor zin als de juridische werkelijkheid en de eigen werkelijkheid van de dader zo hemelsbreed van elkaar verschillen?

Voor forensisch psychiaters: Stanneveld noemt zichzelf het bewijs van het feit dat een psychopaat toch kan genezen. Maar had hij wel de goede diagnose? Wat is het commentaar van de Mesdag kliniek op Stannevelds kritiek?

Voor criminelen in de tbs: Ook al ben je psychopaat, of je vrijkomt ligt echt aan jezelf.

Voor theologen: Hoe serieus is een bekering als die het gevolg is van zen-meditatie? Kent het Christendom niet iets soortgelijks? Of de islam?

Voor literatuur critici: Kan een aangrijpende biografie een literair debuut zijn ook wanneer de schrijver 1500 euro heeft moeten betalen om spel- en taalfouten te corrigeren?

Voor journalisten: tja, het boek moet wel eerst gelezen worden natuurlijk. Verkijk je niet op de 240 pagina’s. Het eigenlijke verhaal is maar 150. De rest is een te lang uitgevallen nawoord van een bewonderaarster. En dat is een leuk brokje voor psychologen.

Auteur: Jan Halkes


De verzwegen rijkdommen van gemeenten en provincies

Register accountant Leo Verhoef luidt al sinds jaren de noodklok over de wijze van boekhouden door lagere overheden. In een groot aantal persberichten geeft hij aan dat gemeente- en provinciebesturen allerlei opbrengsten en kosten buiten het saldo van hun jaarrekening houden. Verhoef noemt de jaarrekeningen daarom misleidend en frauduleus. Sommige gemeentelijke woordvoerders verweren zich met het argument dat deze manier van boekhouden is toegestaan. Niettemin lijkt Verhoef’s aanklacht van februari 2014 enig effect te sorteren, NRC en Financieel Dagblad bevestigen zijn verhaal voor een deel. Waarom vindt dit geen weerklank bij gemeenteraadsleden?


DOEL: € 750 | TOEGEZEGD TOT NU TOE: € 130


Geef uw donatie aan in hele euros. U betaalt pas nadat alle toezeggingen tezamen voldoende hebben opgebracht.
Als u wilt meewerken als journalist dient u te verwijzen naar een c.v. en een of meer proeven van bekwaamheid.

Zorgkosten: niet bezuinigen maar genezen

 

Dit kiemverhaal is middels crowdfunding  gefinancieerd
Eerst gepubliceerd bij DNP

Zorgkosten: niet bezuinigen maar genezen

Simon Chatos meent het ei van Columbus gevonden te hebben voor de stijging van de kosten in de   gezondheidszorg. Wanneer zijn theorie klopt gaan de zorgkosten drastisch omlaag. Niet door bezuiniging maar door genezing. Een groot aantal bestralingen, operaties, mri-scans en wat niet al, zullen niet meer nodig zijn. Maar Chatos is geen gediplomeerd medicus, hij kreeg toegang tot de bibliotheek van het Academisch Ziekenhuis Utrecht met zijn pasje van de rechtenfaculteit. Hij wil uitdrukkelijk geen ‘alternatieve genezer’ zijn, noemt zich ook geen wetenschapper maar meent wel dat zijn theorie serieus genomen moet worden omdat ze op wetenschappelijke artikelen is gebaseerd.

De Theorie

Chatos begon zich in de medische wetenschap te verdiepen door de hernia van zijn broer die geen hernia bleek te zijn maar een ernstige schimmelinfectie. Hij vond in de medische bibliotheek het boek “The Yeast Connection” van een Amerikaans medicus, dr. Crook, waarin geargumenteerd wordt dat schimmelinfectie en schimmelwoekering veel te vaak wordt vergeten bij het stellen van een diagnose. Schimmels – en dan met name de Candida Albicans – kunnen de oorzaak zijn van een groot aantal symptomen, van jeuk tot en met artritis, reuma en nog erger. Een Amerikaanse psychiater, dr. Trush, ziet zelfs causale verbanden tussen schimmelwoekering en een scala aan  psychische verschijnselen, waaronder onverklaarbare vermoeidheid. Een professor Odds geeft in zijn werk “Candida and Candidosis” een compleet klinisch overzicht van de met Candida Albicans samenhangende klachten maar hij waarschuwt tegen de therapie die Crook en Trush adviseren: elke maand pillen met Nystatin of ketoconazol om te voorkomen dat schimmel opnieuw uitbreekt. Dat kan op den duur nadelige gevolgen hebben, schrijft Odds.

Chatos vroeg zich af waarom de schimmeluitbraak niet definitief gestopt zou kunnen worden. Hij leerde dat het lichaam diverse verdedigingsmechanismen heeft tegen het binnendringen van de Candida Albicans. De belangrijkste daarvan is de zuurgraad van het lichaam. De Candida Albicans is een “commensaal”,  een lichaamsvreemd element dat tot de vaste huishouding van het menselijk lichaam behoort, zoals bacteriën in het spijsverteringsstelsel.  Zijn sporen zijn overal als gistbolletjes in het lichaam  aanwezig. Ze vatten pas kiem wanneer de omgeving verandert van zuur naar alkalisch. De gangbare opvatting is dat de gistbolletjes een nuttige functie hebben. Ze zorgen ervoor dat het lichaam gaat rotten zodra het niet meer leeft. In een dood lichaam wordt de zuurgraad niet meer op peil gehouden. Dat is één.

Een tweede zelfstudie bracht Chatos op het spoor van de seksueel overdraagbare aandoening (soa) die veroorzaakt wordt door de Trichomonas Vaginalis, ook een volgens de gangbare opvattingen tamelijk onschuldige, op een bacterie gelijkende parasiet. Tijdens het condoomloze tijdperk na de uitvinding van de anticonceptie pil en nog voor de uitbraak van AIDS in de vorige eeuw, heeft de Trichomonas Vaginalis zich over vrijwel de hele wereld kunnen verspreiden. Chatos vond zelfs een artikel waarin deze soa als commensaal gezien werd, vrijwel iedereen lijkt er ooit last van gehad te hebben. Bij 20 procent van de besmette vrouwen veroorzaakt de Trichomonas Vaginalis een vervelende afscheiding in de vagina maar mannen merken alleen een vieze vislucht en soms een wat jeukerig gevoel aan het topje van de penis.

De link met candidiosis wordt duidelijk als Chatos leest dat de Trichomonas in een alkalische (niet-zure) omgeving gedijdt. De zuurgraad wordt normaliter op peil gehouden door de melkzuurbacterie Lactobacillus Acidophilus. In deze onderzoeken blijkt deze nuttige bacterie bij patienten met trichomoniasis (besmetting met Trichomonas) niet meer voor te komen.

Eén plus één is twee, concludeert Simon Chatos: Trichomoniasis verdrijft de melkzuurbacterie, de zuurgraad gaat daardoor omlaag en de sporen van de Candida Albicans groeien uit en dringen de epitheelcellen binnen van mond, vagina, penis en zo verder. De schimmelwoekering kan tenslotte overal in het lichaam ontstaan, en afhankelijk van de plek allerlei ziektesymptomen veroorzaken die nu nog als ongeneeslijk of onverklaarbaar worden gezien – zoals M.E. en kanker.

De oplossing, is volgens Chatos, al even simpel als goedkoop: Tegen trichomoniasis bestaat een snel en effectief werkend middel. Schimmelinfectie verdwijnt met een kuur met Nystatin of ketoconazol. Combineer deze twee behandelingen in één kuur en breng de melkzuurhuishouding weer op peil met biogarde, yakult of andere yoghurtdrankjes die de Lactobacillus Acidophilus bevatten. En blijf die gebruiken om nieuwe uitbraken te voorkomen.

De Praktijk

Heeft Chatos bewijzen voor zijn theorie? Hij meent van wel. Bij enkele kennissen bleek de door hem bedachte behandeling effectief, tot grote verbazing van de doktoren. Maar hij heeft deze gevallen niet gedocumenteerd. Ook zijn kat genas van knobbels in de buik. Hij raadpleegde twee dierenartsen en de raskattenvereniging, die allen concludeerden dat alleen operatief ingrijpen zou helpen. Hij behandelde de kat met metronidazol tegen bacterieën en itraconazol tegen schimmel. Na 8 dagen waren de knobbels volledig verdwenen. De dierenartsen stonden perplex, zegt Chatos. Maar de ene dierenarts is inmiddels overleden, de andere kan het zich niet herinneren.

Verder wijst hij op publicaties in kranten en op televisie waar aandacht wordt gegeven aan schimmelinfecties maar waar volgens hem steeds oorzaak en gevolg worden verward. De Telegraaf schreef in september 1999: “Schimmel geneest leukemiepatiënten” – dat zou hebben moeten zijn: “Leukemie bleek schimmelinfectie”. Drie kankerpatiënten van dr. Meinolf Karthaus van de Medizinische Hochschule Hannover bleken tijdens hun chemotherapie ook aan een ernstige besmetting van Candida Albicans te lijden. De artsen besloten te stoppen met de chemokuur om eerst die besmetting te bestrijden. Tot hun verbazing was de leukemie verdwenen na de antischimmelkuur. “Wij weten niet waaraan het ligt, zei Karthaus’ collega dr. Arnold Ganser tegen zijn toehoorders [op een congres]. Hij stelde te vermoeden dat het immuunsysteem in gunstige zin is beïnvloed door de infectie.”

Discussie

Simon Chatos is een pseudoniem. Dat schept natuurlijk weinig vertrouwen. “Ik wil aandacht voor mijn theorie, niet voor mijn persoon”, zegt hij. Het zou zijn bedrijf kunnen schaden wanneer hij met zijn opvatting in de publiciteit zou komen. Met zijn hoofd boven het maaiveld uitsteken heeft hij al genoeg slechte ervaring.

Om zijn theorie uit de doeken te doen, heeft hij een boekje geschreven “Van Vage Klacht tot Arbeidsongeschiktheid, De Sluipende Epidemie“. Met deze titel wil hij aangeven dat de grote toename in arbeidsongeschiktheid in de tweede helft van de vorige eeuw niet louter aan oneigenlijk gebruik van de toenmalige wao kan worden toegeschreven. Het verontachtzamen van schimmelinfecties en trichomoniasis in en na het condoomloze tijdperk heeft tenslotte de hele volksgezondheid ondermijnd. Helaas voor de journalist is het boek niet als een wetenschappelijke verhandeling geschreven, de beweringen zijn niet consequent met literatuurverwijzingen onderbouwd en voor twijfel is er geen plaats. “Ik koos ervoor een voor het publiek toegankelijk werk te schrijven, omdat ik daar de meeste impact van verwacht”, zegt Chatos. In het voorwoord geeft hij ook aan dat het niet als wetenschappelijke verhandeling is bedoeld.

Chatos maakt het de fact checkende journalist ook niet makkelijker door te benadrukken hoe belangrijk zijn vinding is. Dat doet al snel denken aan megalomanie en tunnelvisie, waar journalisten liever met een grote boog omheen lopen. Hij geeft toe dat hij er helemaal door begeesterd is en kan zich opwinden wanneer gevestigde medici reageren met ‘in de literatuur is mij daar niets over bekend’. “Natuurlijk is mijn theorie niet in de medische literatuur te vinden! Ik heb hem immers zelf ontdekt!”

De argwanende journalist wordt dan wel weer minder sceptisch wanneer hij zowel van het eerste als van het tweede onderdeel van de theorie diverse artikelen uit wetenschappelijke tijdschriften krijgt toegemaild. Maar de journalist die ook geen medisch wetenschapper is, weet niet welke andere publicaties er zijn die deze artikelen wellicht weer tegenspreken. Doet dr. Crook zijn naam eer aan, of is zijn opvatting algemeen aanvaard?

In het voorwoord van zijn boek, meent Chatos “een – laat mij met alle respect zeggen – sociaal-medische misser van welhaast onvoorstelbare omvang” ontdekt te hebben. “Oorzaak en gevolg bleken zo voor de handliggend te zijn, dat ik mij haast niet kon voorstellen, dat dit niet eerder algemeen bekend was geworden en er niet eerder actie tegen was ondernomen.” Maar hoe voor de handliggend is zijn theorie dat één en één twee is? Andere mogelijkheden zijn niet uit te sluiten, zoals verwarring van oorzaak en gevolg. Als een koe een staart heeft, is dan elk dier met een staart een koe? Waarom zouden er naast Candida, Trichomonas en Lactobacillus Acidophilus niet nog andere spelers in het spel zijn die de theorie op losse schroeven zetten? Zonder gecontroleerde en controleerbare proeven in de praktijk kan geen enkele theorie voor waar genomen worden. Chatos meent dat de geleerden met open ogen blind zijn omdat ze elkaars vakgebied niet kennen. “De oncoloog zal zich niet uitlaten over het vakgebied van de microbioloog, noch zal de bioloog zich uitlaten over het vakgebied van de mycoloog”, schrijft hij in een mail. Zijn verdienste is nu juist dat hij als niet-wetenschapper overzicht heeft en het probleem van verschillende kanten kan bekijken.

De bewijzen uit de praktijk zijn geen van allen gedocumenteerd, laat staan onafhankelijk getoetst, dus het is goed mogelijk dat Chatos zich door tunnelvisie laat leiden. De menselijke hersenen bieden vele mogelijkheden tot zelfbedrog, wishfull thinking en jumping to conclusions.

Toch nemen al deze tegenwerpingen niet weg dat Chatos’ theorie wel zou kunnen kloppen.

“Weet u wat mij straks wordt verweten?” zegt Chatos. “Had u niet eerder met die oplossing kunnen komen!? Dat is me namelijk al heel wat keren in mijn leven verweten. Dan loop ik dus het risico (als ik niet met een pseudoniem zou werken en mijn adres zou bekend zijn), dat mensen zo emotioneel raken, omdat bijvoorbeeld hun vrouw, man, ouder een paar jaar geleden is overleden aan een oorzaak, die gemakkelijk had kunnen worden weggenomen, dat ze mij wel iets kunnen aandoen.”

Scheuten aan de kiem

KiemDit kiemverhaal zit helemaal vast. Het onderzoek moet worden overgedaan om tot een conclusie te kunnen komen. Maar wie gaat dat doen?
Gerenommeerde wetenschapsjournalisten bedankten voor de klus met “Dit kost me te veel tijd” en “Sorry maar ik ben wetenschapsjournalist, dit is niet wetenschappelijk”.

Ook een poging om een gerenommeerd schimmelspecialist tot commentaar te bewegen liep spaak omdat de mail niet werd beantwoord. Andere wetenschappers reageerden slechts zoals te verwachten: trichomoniasis is een onschuldige aandoening, schimmelinfecties laten zich makkelijk behandelen.
Wat de zaak ook niet makkelijker maakt is dat het bij EU richtlijn verboden is ongefundeerde uitspraken te doen over geneeswijzen en therapieën. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit kan hoge boetes opleggen. Zie het artikel van Toine de Graaf in Villa Media, het vakblad voor journalisten, “De NVWA muilkorft journalisten” 8 november 2012.

Een openbare discussie over medische opvattingen blijkt niet gemakkelijk. Moeten journalisten maar beter de mond houden als het over gezondheid gaat? Nog niet zolang geleden moest een vaccinatiecampagne tegen baarmoederkanker worden afgeblazen vanwege geruchten op internet. Vanuit de gevestigde journalistiek kwam er nauwelijks verweer en wat er kwam was te laat. Moet er misschien een ‘Clingendael Instituut’ komen voor medische wetenschap? Waar zijn de wetenschapswinkels gebleven waar je vroeger studenten de gekste problemen kon laten uitzoeken? Misschien ligt daar een follow-up. Of anders moet iemand dit artikel maar aan Edith Schippers laten lezen. De minister van VWS moet elke strohalm grijpen die ze vinden kan.

Auteur: Jan Halkes


Bronvermeldingen:

Simon Chatos: “Van Vage Klacht tot Arbeidsongeschiktheid, De Sluipende Epidemie” Uitgeverij De Vrije Uitgevers ISBN 978-90-818233-0-2

Crook: “The Yeast Connection”, ISBN 0-394-747000-3

Odds FC: ‘Candida and Candidosis’; Baillière Tindall, Londen, 1988, ISBN0702012653.

Science. 2007 Jan 12;315(5809):207-12.
Draft genome sequence of the sexually transmitted pathogen Trichomonas vaginalis.
(bevestigt Chatos’ vermoeden dat de Trichomonas parasiet zich voedt met Lactobacillus Acidophilis)

Wetenschap 24, Noorderlicht. 2007 Jan 13: Parasiet in de spotlights

“Prospective Study of Trichomonas vaginalis Infection and Prostate Cancer Incidence and Mortality: Physicians’ Health Study” in J Natl Cancer Inst. 2009 October 21; 101(20): 1406–1411. Published online 2009 September 9. doi:  10.1093/jnci/djp306


Aanvullingen:

Van Simon Chatos

Ik wil graag een paar zaken aanvullen en rechtzetten:

* Het was niet door de ‘hernia’ van mijn broer dat ik me in de medische wetenschap begon te verdiepen maar door het overlijden na een lang ziekbed aan kanker van een naast familielid. Na het overlijden werd een ernstige candidawoekering ontdekt in de buikholte en ingewanden. Ook de dochter van de verwante bleek te lijden aan een ernstige candidawoekering door het lichaam en had een kwaadaardige tumor gekregen.

* Ik zou ook vermelden dat dr. Trush met name ook wijst op een relatie tussen candida en depressie. Een groot deel van de ggz-kosten gaat immers naar deze groep patiënten.

* Het boek van professor dr. Odds heet “Candida and Candidosis”. Hij waarschuwt tegen het langdurig maandelijks herhaald pillen slikken met Nystatin of ketoconazol omdat de gevolgen bij langdurig gebruik onbekend zijn en het op den duur nadelige gevolgen zou kunnen hebben.

* De gistbolletjes van de Candida Albicans worden in het Engels ‘buds’ genoemd. Ze zijn niet alleen in maar ook op het lichaam overal aanwezig. Wanneer de zuurgraad van de omgeving richting alkalisch gaat, dan staan daarmee de parameters voor groei gunstig en lopen de buds uit, ontwaakt de schimmel als het ware, gaat hyfen vormen en plant zich voort waardoor het lichaam uiteindelijk desintegreert.

* Trichomonas is een soa maar kan ook worden overgedragen door zoenen en ander contact van natte weefsels van mensen onder elkaar. De Trichomonas heeft zich vanuit Midden Afrika over de wereld verspreid. Kenmerkend is de vislucht, die ook bij besmette vrouwen meestal sterker is dan bij mannen. Veel mensen associeren die ‘geur’ met gezonde seks, geheel ten onrechte dus. Uit de onderzoekscijfers blijkt dat waarschijnlijk evenveel mannen als vrouwen besmet zijn terwijl 80 procent van hen zich daar niet van bewust zijn. In de literatuur die ik gelezen heb staat met zoveel woorden dat de alkalische omgeving waarin de Trichomonas steeds gevonden worden kennelijk door de Trichomonas zelf ontstaat. Dat is geen conclusie van mij. De Lactobacillus Acidophilus blijkt bij dragers van de Trichomonas minder voor te komen, pas bij ernstiger ontstekingen is ze geheel afwezig.

* Ik wil mijn conclusie liever als volgt formuleren: Trichomoniasis veroorzaakt een alkalisch milieu, verdrijft de melkzuurbacterie, de zuurgraad gaat daardoor omlaag en de sporen van de Candida Albicans groeien uit en gistdraadjes (hyfen) dringen de epitheelcellen binnen van mond, slokdarm, vagina, penis en zo verder. Zo binnengedrongen, bereiken zij de bloedbaan, breken af en worden met het bloed meegenomen, om zich elders weer vast te hechten. De schimmelwoekering kan tenslotte overal in het lichaam ontstaan, en afhankelijk van de plek (meestal waar veel suikers aanwezig zijn) allerlei ziektesymptomen veroorzaken die nu nog als ongeneeslijk of onverklaarbaar worden gezien – zoals M.E. en verschillende kankerontwikkelingen.

* Mijn advies is trichomoniasis te behandelen met een middel waarin Metronidazol het hoofdbestanddeel is. Daarvan zijn verschillende merken op de markt. Binnengedrongen schimmel verdwijnt met een wat duurder middel, waarvan Itraconazol het werkzame deel is. Combineer deze twee behandelingen in één kuur en blijf yoghurt met melkzuurbacteriën gebruiken om hernieuwd binnendringen te voorkomen. Waarbij uiteraard ook de seksuele partner(s) niet mogen worden vergeten. Met deze theorie als advies in de praktijk gebracht werd de dochter van de overleden verwante door een medicus behandeld, waarna zij volledig genas van alle aanwezige candida in haar lichaam en binnen de kortste keren van alle kankersymptomen (na een kleine chirurgische ingreep) af was.

* De dierenarts die zich de genezing van mijn kat niet kon herinneren, herinnert zich wel dat mijn onderzoek en dat hij mij van wetenschappelijk materiaal en de medicatie heeft voorzien. Maar hij heeft de kat na de therapie en snelle genezing niet zelf meer gezien.

* Het gaat niet zozeer om verwarring tussen oorzaak en gevolg, bij het verkeerd beoordelen van schimmelinfecties maar om verwarring tussen aanleiding (de ‘trigger’) en gevolg.

* De stijging van 60.000 arbeidsongeschikten in 1960 naar 1 miljoen rond 2000 kan onmogelijk door alleen maar oneigenlijk gebruik worden verklaard.

* Dr. Crook is beslist geen oplichter. Hij verkocht 6 miljoen boeken en velen hadden baat bij zijn insteek aangaande de oorzaak (gist Candida) van talrijke (ernstige) gezondheidsklachten. Natuurlijk ben ik er zelf begeesterd door, juist door het bestuderen van wetenschappelijke literatuur van meerdere disciplines heb ik de samenhang ontdekt en mijn theorie is niet anders dan deze samenhang weer te geven. Het is niet dat ik me opwind over gevestigde medici, het verbaast me alleen maar. Ik verwijt de medici niet dat ze blind zijn voor andere disciplines. Volgens mij moeten ze met oogkleppen op lopen, omdat zij zich niet op het terrein van collega geleerden in andere disciplines mogen begeven. Mijn verdienste als niet-wetenschapper is dat ik zonder deze barricaden overzicht heb en het probleem van verschillende kanten kan bekijken vanuit de belichting die de diverse disciplines mij geven. Saillant detail is, dat ik niet alleen rechten heb gestudeerd maar ook universitair geschoold ben op het gebied van de ICT.

* Wat tunnelvisie betreft, verwijs ik graag naar tunnelvisies in de wetenschappelijke wereld. ‘Hoe lang werd niet wetenschappelijk aangenomen, dat de Aarde plat was?’ En in de huidige tijd: ‘De wetenschappelijke benadering en algemene aanname van de oorzaak van rugklachten is: verkeerd tillen. In mijn theorie is de toename van rugklachten sinds eind jaren zestig van de vorige eeuw ontstaan door verharding van lagere tussenwervelschijven, veroorzaakt door dichtslibbing met candida-afval (een soort kalkachtige substantie). Laten we maar eens zien wie dan de tunnelvisie heeft. Ik, als enkeling met deze benadering, of de gevestigde voorgehouden gedachtegang?. Mijn broer en ik hebben op jeugdige leeftijd een hernia-operatie ondergaan. Mijn moeder kreeg kort na mijn geboorte baarmoederhalskanker. Nu weet ik, dat ik tijdens mijn geboorte -net als zovele anderen- al Trichomonas mee moet hebben gekregen, waar vervolgens de oorzaak van onze gebroken onderste tussenwervelschijven -naar mijn theorie- in te vinden is. Ook voor mijzelf geldt dus: had ik het maar eerder geweten, dan had mijn moeder niet aan baarmoederhalskanker geleden en was enkele jaren geleden een verwante niet aan ingewandenkanker overleden.

* Ik denk niet dat mijn onderzoek moet worden overgedaan! Ik vraag alleen meer aandacht van huisartsen of specialisten voor het bestaan van Trichomonas bij hun patiënten. De massale verspreiding is immers al wetenschappelijk onderzocht en vastgesteld. Los van mijn onderzoek wordt het de laatste tijd ook uit wetenschappelijke hoek duidelijk dat de Trichomonas meer schade aanricht dan aanvankelijk aangenomen. Toch blijven de gevestigde artsen het probleem bagatelliseren.